επειδή ακριβώς είναι ταυτόχρονα ανοιχτά και διαθέσιμα σε πολλαπλές αναγνώσεις και ερμηνείες. Αλλιώς, σιωπούν και χάνονται.

Αν υπάρχουν κάποια καίρια σημεία στον Ξένο του Καμύ που έκαναν την Αφεντουλίδου να συνδυάσει τις παρατηρήσεις της από τη γνώση του αυτιστικού συνδρόμου του Άσπεργκερ με την προσωπικότητα του Μερσώ, αναμφίβολα αυτά βρίσκονται στη συμπεριφορά του, στον τρόπο που αντιδρά, στον τρόπο που βιώνει την ξενότητα, στο ότι νιώθει σπρωγμένος στο περιθώριο, όντας ένας παρίας ως προς τον νόμο και την καθεστηκυία τάξη.

Αλλά όχι λιγότερο οι παρατηρήσεις της σχετίζονται και με την ίδια την ομιλία του, έτσι όπως τη διέπλασε ο συγγραφέας, επιλέγοντας να κάνει τον εσωστρεφή Μερσώ να εξομολογείται με τον τρόπο της συνειδησιακής ροής και, ιδίως, να σκέπτεται μ' ένα επίπεδο ύφος. Γιατί επίπεδο ύφος; Γιατί έχουμε εδώ ένα ύφος που μοιάζει να μεταγράφει ή να κινηματογραφεί σχεδόν ουδέτερα, όπως πολλές ταινίες-δοκίμια της γαλλικής nouvelle vague του '60, τη διαδικασία μετάβασης του εγώ προς τη συναίσθηση της ξενότητας;

(από την εισαγωγή του Αλέξη Ζήρα)

Βιογραφικό σημείωμα

Η Άννα Αφεντουλίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο ασχολήθηκε με την ποίηση του Α. Εμπειρίκου και τη σύγχρονη κυπριακή λογοτεχνία. Ζει στην Πρέβεζα και εργάζεται ως φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Η ποιητική της συλλογή Ελλείπον Σημείο (2010) ήταν στη μικρή λίστα υποψήφιων βιβλίων για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περ. «διαβάζω». Συμμετείχε στην ανθολογία διηγήματος Θεσσαλονίκη 2012(Ιανός) καθώς και στην ανθολογία The Red Thread, Contemporary tales from Athens to Essex (AutoPrint, Essex 2013). Πιο πρόσφατο βιβλίο της είναι η ποιητική συλλογή Ιστορίες εικονικής ισορροπίας (Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2013).