Θράσος; Άγνοια; Ωχαδερφισμός; Όλα μαζί;
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ισχύει στην περίπτωση επιχείρησης που έφερε ή ισχυρίζεται ότι έφερε ένα πολυτελές αυτοκίνητο από τη Γερμανία για επαγγελματική όπως έλεγε χρήση, ζητώντας επιστροφή ΦΠΑ. Επιστροφή ΦΠΑ που θα δικαιούταν αν μπορούσε να αποδείξει ότι υπήρξε επαγγελματική χρήση και κυρίως αν μπορούσε να εμφανίσει το αυτοκίνητο. Φευ!!!
Μια ακόμη ιστορία καθημερινής τρέλας με την οποία έρχονται καθημερινά σε επαφή οι φορολογικές αρχές. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Οκτώβριος του 2024 και στην ευρύτερη περιοχή της Πρέβεζας, ιδρύεται επιχείρηση με αρχικό αντικείμενο όπως αναφερόταν στο καταστατικό της τη διαχείριση και εκμίσθωση ακινήτων. Τον Δεκέμβριο προχώρησε σε αύξηση κεφαλαίου και διεύρυνε το αντικείμενο της προσθέτοντας στο καταστατικό της τις υπηρεσίες ενοικίασης επιβατηγών αυτοκινήτων χωρίς οδηγό.
Στο πλαίσιο αυτό εισήγαγε από τη Γερμανία μία Ferrari συνολικής αξίας 256.303 ευρώ και κατέβαλλε τον αναλογούντα ΦΠΑ στο τελωνείο ζητώντας να της επιστραφεί.
Σύνολο ΦΠΑ 60.000 ευρώ.
Αυτό το αίτημα ενεργοποίησε στοχευμένο προληπτικό έλεγχο τον οποίο έπρεπε να διενεργήσει όπως και έκανε η ΔΟΥ Πρέβεζας μετά από εντολή της Διεύθυνσης Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Ελέγχων.
Οι ελεγκτές της ΔΟΥ Πρέβεζας πρέπει να έτριβαν τα μάτια τους με αυτά που (δεν) είδαν.
Στις 12 Φεβρουαρίου μετέβησαν στη διεύθυνση που δήλωνε ως έδρα η επιχείρηση μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι επρόκειτο για έναν χώρο 10 τ.μ. σε γκαράζ πολυκατοικίας ιδιοκτησίας εταίρου της επιχείρησης.
Επαγγελματική σήμανση ή ενδείξεις λειτουργίας επιχειρήσεις rent a car ΠΟΥΘΕΝΑ! Όσο για το αυτοκίνητο; ΑΦΑΝΤΟ. Η εταιρεία ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν σε συνεργείο στην Αθήνα.
Παρ’ όλα αυτά η επιχείρηση είχε και δεύτερη ευκαιρία αλλά ο επαναληπτικός έλεγχος που έγινε τον Ιούνιο είχε τα ίδια αποτελέσματα. Απόλυτη αδυναμία τεκμηρίωσης πραγματικής οικονομικής δραστηριότητας και ανυπαρξία αυτοκινήτου.
Πέρα από τα φορολογικά παραστατικά αγοράς και εκτελωνισμού και τα έγγραφα του Υπουργείου Τουρισμού για την ένταξη του οχήματος προς εκμίσθωση, δεν προσκομίστηκαν συμβάσεις, τιμολόγια, φωτογραφικό υλικό ή οποιοδήποτε αποδεικτικό ότι η Ferrari χρησιμοποιήθηκε, έστω και μία φορά, για φορολογητέα πράξη.
Όπως αναμενόταν, με αυτά τα δεδομένα, η φορολογική διοίκηση δεν μπορούσε να αναγνωρίσει το πιστωτικό υπόλοιπο και να εγκρίνει την επιστροφή του ΦΠΑ.
Ως είχε το δικαίωμα η επιχείρηση προσέφυγε στη ΔΕΔ (Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών) χαρακτηρίζοντας μάλιστα απαράδεκτη την πρώτη απόφαση υποστηρίζοντας ότι είχε λάβει όλες τις απαραίτητες άδειες και ότι η αγορά του οχήματος εντάσσεται στον επιχειρηματικό της σχεδιασμό.
Υποστήριξε μάλιστα ότι φορολογική διοίκηση παραβίασε και την αρχή της χρηστής διοίκησης και δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου διατυπώνοντας τον ισχυρισμό ότι το αυτοκίνητο αγοράστηκε για προσωπική χρήση των εταίρων.
Στην ουσία η επιχείρηση έκανε ένσταση με το αιτιολογικό ότι οι εφοριακοί έπρεπε να τους πιστέψουν παρότι δεν μπορούσαν να εμφανίσουν ούτε ένα αποδεικτικό στοιχείο απλά και μόνο λόγω της «αρχής δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου».
Η ΔΕΔ όπως αναμενόταν απέρριψε την ένσταση αναφέροντας στο σκεπτικό της ότι το δικαίωμα στην επιστροφή ΦΠΑ δεν προκύπτει μόνο από τη δήλωση πρόθεσης της επιχείρησης και την καταστατική πρόβλεψη αλλά από την πραγματική χρήση των αγαθών για πράξεις που υπάγονται στον φόρο.
Και σε περίπτωση αμφισβήτησης, το βάρος της απόδειξης βαραίνει τον φορολογούμενο. Στην προκειμένη περίπτωση κρίθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ούτε η κατοχή ούτε η χρήση του οχήματος στο πλαίσιο φορολογητέας δραστηριότητας, ούτε ο τρόπος λειτουργίας της εταιρείας ως επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων.
