Αυτά τα λόγια του Αποστόλου των εθνών στους Θεσσαλονικείς ταιριάζουν, πιστεύω, απόλυτα στην επανέναρξη της κανονικής λειτουργίας των Ιερών Ναών μας. Και πράγματι μας έλειψαν πολύ οι πιστοί μας, οι άνθρωποί μας, η οικογένειά μας, η δική μας οικογένεια.
Ορφανοί και μόνοι, στερημένοι από την αγάπη τους, την αγκαλιά τους, την παρουσία τους, τις υποδείξεις τους, τη στήριξή τους, από τα παράπονά τους και τις γκρίνιες τους. Μετά φόβου Θεού στα στασίδια. Μετά φόβου Θεού στο κενό, στο τίποτα. Έτσι επέτρεψε ο Θεός.
Η δίμηνη αυτή στέρηση γεννά, όμως, προβληματισμούς και σκέψεις. Ανοίγει δρόμους για συλλογισμούς, αναζητήσεις, προσδιορισμούς, τοποθετήσεις. Πολλά γράφτηκαν, περισσότερα ειπώθηκαν, μελάνι πολύ, το Διαδίκτυο φωτιά.
Άραγε τι είναι η Εκκλησία για μας; Το οικοδόμημα του ναού ή η Εκκλησία του ζώντος Θεού, ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας; Άραγε τι είναι για μας η Ανάσταση του Κυρίου μας; Φως και ζωή αληθινή ή ευκαιρία για ξεκούραση; Άραγε τι είναι για μας η Θεία Λειτουργία; Βαρετή συνήθεια ή μετοχή στη δόξα και τα μεγαλεία του Θεού; Άραγε τι είναι για μας η Θεία Κοινωνία; Μια συνήθεια, ένα έθιμο, μια παράδοση; Στερηθήκαμε και τους ναούς και τις Θείες Λειτουργίες και τη Θεία Κοινωνία. Τι σημαίνουν όλα αυτά για τον καθένα μας; Στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού μόνο; Δομικά μέρη της ιδιοσυστασίας της Ρωμιοσύνης μόνο; Παράδοση ελληνική μόνο; Έθιμα που τηρούμε, όπως π.χ. το καρναβάλι;.
Ας προβληματισθούμε. Η απάντηση προσωπική. Αρκεί να είναι ειλικρινής για να είμαστε αυθεντικοί με τον εαυτό μας και τους άλλους”.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

