Το μέλος της διοίκησης του Ε.Κ. Πρέβεζας, Βαγγέλης Νάνος ανέφερε αρχικά ότι “Εκτός από το ζήτημα της ενέργειας που έχουμε τρομακτικές αυξήσεις, έχουμε μεγάλες αυξήσεις σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης, όπως το ψωμί, με τα ενοίκια...” και τόνισε:

“Σε όλο αυτό το κλίμα πρέπει να αναμετρηθούμε με δύο μύθους.

Ο πρώτος είναι αυτός που θεωρεί ότι η σημερινή ακρίβεια πλήττει εξίσου επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Όμως, όταν κάποιος χάνει στην καπιταλιστική οικονομία κάποιος άλλος κερδίζει. Το ίδιο ισχύει και για τον πληθωρισμό. Δεν χτυπάει η ακρίβεια τους πάντες.

Το κύμα ανατιμήσεων αποτελεί μορφή κλοπής του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, αύξησης των κερδών των επιχειρήσεων, μαζί και διασφάλισης της ηγεμονικής θέσης των μεγάλων πολυεθνικών ομίλων που καταπίνουν έτσι μικρότερα κεφάλαια και μικρο-επιχειρήσεις.

Στη σημερινή συγκυρία θεωρούμε ότι η ακρίβεια και οι αυξήσεις έχουν τρεις ορατούς στόχους.

Ο πρώτος είναι ότι θέλουν να επιστραφούν από μεριάς εργαζομένων και μικρομεσαίων λαϊκών στρωμάτων όποια ψίχουλα αναγκάστηκαν τα κράτη και οι κυβερνήσεις να δώσουν στη διάρκεια της πανδημίας.

Ο δεύτερος είναι τα περίπου 30 δισ. αποταμιεύσεων που προστέθηκαν στους λογαριασμούς καταθέσεων στη διάρκεια της αναγκαστικής υπο-κατανάλωσης εν μέσω πανδημίας και λοκντάουν.

Ο τρίτος είναι ότι με συντονισμένο ρόλο από μεριάς κράτους και επιχειρήσεων, στοχεύεται η ενίσχυση της κερδοφορίας γενικά αλλά και η αναπλήρωση -μέσω της λαϊκής καταλήστευσης- των ζημιών σε εκείνους τους κλάδους της οικονομίας που σημειώθηκε μείωση της δραστηριότητάς τους.

Ο δεύτερος μύθος που πρέπει να καταρριφθεί είναι ότι για την ακρίβεια φταίει ο κρύος χειμώνας της Ευρώπης, η περιβόητη «προσφορά», η «πράσινη μετάβαση» ή η Κίνα και Ρωσία. Όλα αυτά τα ασύνδετα σήμερα, από τα οποία λείπει ο συνδετικός κρίκος που είναι η συσχέτιση του κύματος κερδοσκοπίας με την καπιταλιστική λειτουργία και την κυριαρχία των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων σε όλο τον κόσμο.

Επανέρχεται λοιπόν το ιδεολόγημα ότι για την ακρίβεια φταίνε ότι οι υπερβολικές κρατικές δαπάνες και κυρίως οι μισθοί. Αυτό είναι το «πιάτο» εντός του οποίου σερβίρεται η «λύση» με τους χαμηλούς μισθούς.

Τα επιχειρήματά τους είναι γνωστά: Οι χαμηλοί μισθοί θα δημιουργήσουν κίνητρο για προσλήψεις και αύξηση απασχόλησης, συνεπώς αύξηση παραγωγής και ποσότητας προϊόντων που έτσι φτηναίνουν και όλοι περνούν καλά. Ο τέλειος ανταγωνισμός αργά ή γρήγορα οδηγεί σε μια ισορροπία στο χαμηλότερο και πιο σταθερό σημείο.

Μόνο που η «ισορροπία» αυτή άνετα διαμορφώνεται αφενός με μαζική ανεργία και αφετέρου με υπο-απαξίωση παραγωγικών υποδομών.

Η ακρίβεια δεν είναι εξωγενές στοιχείο, αλλά ενδογενές στοιχείο σε μια οικονομία που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία, την αγοραπωλησία με στόχο το μεγαλύτερο κέρδος.

Στην πραγματικότητα, αυτό που ζούμε σε ολόκληρη την ιστορική περίοδο, ειδικά μετά τη μεγάλη κρίση του 2008-2009, αλλά και το σοκ της πανδημίας, είναι μια γιγάντια επιχείρηση αντίστροφης αναδιανομής, δηλαδή μετάγγιση πλούτου από κάτω προς τα πάνω ή με άλλα λόγια μια επιχείρηση απίστευτης συγκέντρωσης πλούτου, εισοδήματος και ιδιοκτησίας. Είναι η υπερχρέωση λαϊκών νοικοκυριών, μικροεπιχειρήσεων, αλλά και κρατών ακόμη μέσω των δημόσιων εξωτερικών χρεών.

Χρειάζεται ένα εργατικό-αντικαπιταλιστικό μέτωπο.

Η αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής οδηγεί στην παρόξυνση των λαϊκών προβλημάτων, ενώ η εγγενής έλλειψη στοιχειώδους σχεδιασμού, προκαλεί κρίσεις και στον ίδιο τον καπιταλισμό. Η παραπάνω αλήθεια γίνεται ακόμη πιο τραγική όταν δούμε το θέμα σε παγκόσμια διάσταση, καθώς παίζουν μεγάλο ρόλο οι ενδο-καπιταλιστικοί ανταγωνισμοί.

Φτάσαμε στο σημείο να προκληθεί πανικός στη Βρετανία περί δήθεν εξάλειψης καυσίμων, ενώ το θέμα ήταν η έλλειψη οδηγών βυτιοφόρων.

Το ίδιο γίνεται και στον τουρισμό.

Τόσο η πανδημία όσο και η οικονομική κρίση εντός της και σήμερα, μας φανερώνει ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας με όρους μιας καλής αξιοπρεπούς ζωής για όλους.

Το φάρμακο που προτείνει κάθε φορά αποδεικνύεται φαρμάκι.

Η λύση είναι μια κοινωνία στηριγμένη σε ριζικά διαφορετικές αρχές. Από αυτή τη σκοπιά, χρειάζεται να περάσουν σε δημόσια χέρια τα πράγματα, τόσο στον τομέα της ενέργειας και των αντίστοιχων πόρων, όσο και στον διατροφικό τομέα, με άμεση εθνικοποίηση/κρατικοποίηση των ιδιωτών παρόχων σε μια δημόσια εταιρεία ενέργειας (ΔΕΗ) και των εφοδιαστικών αλυσίδων τροφίμων.

Η άνοδος των εργατικών μισθών σε επίπεδα πάνω από τον πληθωρισμό, αλλά και με βάση την ακόμη μεγαλύτερη άνοδο της παραγωγικότητας, καθώς και η επαναφορά του παλιού αιτήματος για αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή, αποτελεί ουσιαστική βελτίωση για τα νοικοκυριά, σε αντίθεση με την επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης.

Την ίδια κρίσιμη σημασία έχει η άμεση κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα καθώς και του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής, μαζί και το «άνοιγμα» των «βιβλίων» των επιχειρήσεων στους παραπάνω τομείς σε θεσμούς εργατικού και κοινωνικού ελέγχου, μετριάζοντας έστω την κερδοσκοπία που οργιάζει”.

Ο Σπύρος Σιούτης, Πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Υπαλλήλων Περιφέρειας Ηπείρου-Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας κάλεσε την κοινωνία: “Να γίνει ένα ποτάμι οργής. Να σηκωθούμε από τους καναπέδες και να το παλέψουμε. Δεν είμαστε πιόνια τους” και έθεσε τα παρακάτω αναγκαία κοινωνικά αιτήματα:

“Οι αυξήσεις δεν είναι φυσικό φαινόμενο αλλά πολιτική επιλογή κυβερνήσεων και Ε.Ε. Η παραγωγή και διανομή της ενέργειας είναι πεδίο κερδοσκοπίας ιδιωτικών εταιριών σε βάρος των καταναλωτών, εμπόρευμα που διαμορφώνεται με τους νόμους της αγοράς.

Ενώ η τιμή στο ρεύμα για τα νοικοκυριά αυξάνεται, για τις βιομηχανίες μειώνεται, παρότι ήδη είναι χαμηλότερη από την οικιακή. Με εξοργιστική υποκρισία οι αρμόδιοι υπουργοί λένε ότι αυτό σχετίζεται με την προστασία του περιβάλλοντος ενώ χρόνια τώρα χρηματοδοτούμε μέσω των οικιακών λογαριασμών τους «επενδυτές» των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) για να έχουν εξασφαλισμένα κέρδη σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Παράλληλα όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 20 χρόνων με μεθοδικότητα διέλυσαν την ΔΕΗ και την ξεπούλησαν ενώ ταυτόχρονα πριμοδότησαν ιδιωτικές εταιρίες και μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με εισαγόμενο φυσικό αέριο, που τώρα είναι πανάκριβο. Αλλά η αισχροκέρδεια δεν είναι παρέκκλιση των νόμων της αγοράς. Είναι η ίδια η «ελεύθερη αγορά» που κάνει σκλάβο τον λαό. Ό,τι απομένει από τους κουτσουρεμένους μισθούς και τις συντάξεις, το κλέβουν με την ακρίβεια με τις αυξήσεις σε βασικά είδη διατροφής αλλά και την εστίαση, την ένδυση, τα μεταφορικά έξοδα, τα διόδια καθώς και το κόστος στέγασης.

Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση κάθε άλλο παρά στην “ελάφρυνση” των λογαριασμών θα οδηγήσουν. Την ίδια στιγμή κι ενώ σ’ όλο τον κόσμο ξεσπούν μαζικές διαδηλώσεις, στην Ελλάδα καμιά πραγματική αντίδραση δεν υπάρχει (αλλά ούτε και περιμένουμε) από την συμβιβασμένη κοινοβουλευτική “αντιπολίτευση” ή την ξεπουλημένη συνδικαλιστική ηγεσία. Μόνη αντίσταση σ’ αυτή την πολιτική όλοι εμείς οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι νέοι που δεν θα μείνουμε παρατηρητές. Μέσα από κινηματικές συλλογικότητες στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς να υπερασπίσουμε το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει:

·Όχι στις αυξήσεις των τιμών ρεύματος και θέρμανσης, τροφίμων και δημόσιων αγαθών

· Αποκλειστικά δημόσιες υπηρεσίες ρεύματος-ενέργειας και νερού – Άμεση κρατικοποίηση των ιδιωτικών εταιρειών παροχής τους

· Διαγραφή χρεών των λαϊκών νοικοκυριών προς τράπεζες, κράτος, ΔΕΗ κ.ά. – Άμεση και μαζική διεύρυνση των δικαιούχων κοινωνικού τιμολογίου με χαμηλότερες τιμές

· Φραγμός σε πλειστηριασμούς κι αυξήσεις ενοικίων -Προγράμματα στέγασης για όλους

· Φοροαπαλλαγές για τους φτωχούς και όχι για τους πλούσιους – Κατάργηση/μείωση συντελεστών του ΦΠΑ στα είδη διατροφής, το ηλεκτρικό ρεύμα και άλλα βασικά είδη

· Αυξήσεις μισθών και συντάξεων, ώστε να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας”.