Όλα ξεκίνησαν από τις 9 το τελευταίο βράδυ του Φλεβάρη. Κρύα μέρα. Στη "γιάφκα" (σόρυ Μήτσο...) τότε του Δημήτρη Πάτση είχαμε μαζευτεί για να ανέβουν τα πρώτα κείμενα. Τσιπουράκι, σαμπάνια, άγχος, μέχρι τις 6 το πρωί. Αυτό ήταν. Ήμασταν στον... αέρα την 1η Μαρτίου 2012.
Πρώτα απ' όλα να πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους εσάς, που μας έχετε στηρίξει. Με κάθε τρόπο. Και κυρίως με το να μας επιλέγετε καθημερινά για την ενημέρωσή σας. Η ζωή αλλάζει. Κυλάει σαν ποτάμι. Κι εμείς τρέχουμε να την προλάβουμε... Μαζί σας. Πλέον αισθανόμαστε όλους εσάς που μας διαβάζετε, πιο κοντά. Και η συμπαράστασή σας μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε και να γίνουμε καλύτεροι.
Αυτή τη χρονιά όμως αντιληφθήκαμε και κάτι άλλο. Πως «μεγαλώνουμε» και μαζί μεγαλώνει και η ευθύνη της δημοσιογραφικής μας εργασίας, απέναντι στο κοινό μας. Μεγαλώνουν οι απαιτήσεις από τους ίδιους μας τους εαυτούς ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι και μέλη της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου. Το... ταβάνι έχει ανέβει και φτάνει πλέον στα όνειρά μας.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος, στο τραγούδι του «Οι παλιοί μας φίλοι», αναφέρει: «... κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις». Η δική μας στιγμή έχει φτάσει. Και δε μπορούμε να την αφήσουμε να περάσει. Έχει έρθει η στιγμή να παλέψεις κόντρα στους «τσαρλατάνους» και τα «παράσιτα», που θα σε μειώσουν προσωπικά, θα δοκιμάσουν να μειώνουν συνεχώς την ποιότητα της δουλειάς σου, θα προσπαθήσουν να σε υποβαθμίσουν για να σε ρίξουν στο επίπεδό τους. Κι αυτός είναι ένας αγώνας που πρέπει να δοθεί δυναμικά, μαχητικά και... πάση δυνάμει. Όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιογραφίας, αλλά και κοινωνίας.
Όπως ξέρουμε στο www.atpreveza.gr....
Ένα τραγουδάκι αφιερωμένο στην ημέρα....
Να έχετε υγεία, να αγαπάτε πρώτα τους δικούς σας ανθρώπους και να σέβεστε το συνάνθρωπο. Δώστε ένα χέρι σε αυτόν που θέλει να σηκωθεί. Αξίζει τον κόπο...
Παναγιώτης Τσόγκας-Δημήτρης Πάτσης

