Παίρνοντας το λόγο ο Βαγγέλης Νάνος ανέφερε:
“Στο πλαίσιο κινητοποιήσεων ενάντια στο Πολυνομοσχέδιο που κατεβάζει η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και στην προσπάθεια της αυτοτελούς ταξικής-αγωνιστικής πτέρυγας στο εργατικό κίνημα, ως Αγωνιστική Παρέμβαση ιδιωτικών υπαλλήλων στηρίξαμε μία περιφερειακή περιοδεία της ΛΑΝΤΖΑ, για να μπορέσουμε να συγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας και να διαμορφώσουμε ένα σοβαρό αγωνιστικό πρόγραμμα πάλης με γνώμονα τα συμφέροντα των εργαζομένων ευρύτερα στην περιοχή. Αυτό το χρονικό διάστημα από τις 24 Σεπτέμβρη έως 2 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκαν δύο απεργιακές κινητοποιήσεις. Η πρώτη στις 24 χωρίς τη ΓΣΕΕ, με τις μαχόμενες συνδικαλιστικές δυνάμεις να απομονώνουν την ηγεσία της γραφειοκρατίας και να οργανώνουν μία ελπιδοφόρα πρώτη κινητοποίηση, ενώ στις 2 Οκτωβρίου η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ προσπάθησε να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αποσυντονίζοντας ουσιαστικά την κλιμάκωση του αγώνα και εκφυλίζοντας την απεργιακή κινητοποίηση και τον αγώνα των εργαζομένων. Εμείς λέμε ότι δεν έχει τελειώσει τίποτα. Ότι υπάρχουν δυνατότητες σοβαρής κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων.
Στις 24 του μήνα ως Αγωνιστική Παρέμβαση κάναμε τρεις κινήσεις. Πραγματοποιήσαμε μία παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τη ΔΕΗ αναδεικνύοντας το σοβαρό ζήτημα της αύξησης των τιμολογίων της ΔΕΗ. Κάθε λαϊκό νοικοκυριό θα αναγκαστεί να πληρώσει μέχρι και 20% παραπάνω. Επιλέξαμε τις 2 Οκτωβρίου για να συστρατευτούμε μαζί με άλλους εργαζόμενους έξω από τα δικαστήρια για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του εργαζόμενου στην κατοικία.
Στηρίξαμε επίσης μαζί με τη ΛΑΝΤΖΑ, που είναι μία κίνηση που συμμετέχουμε μαζί στο Εργατικό Κέντρο σε ένα κοινό σχήμα, μία σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Πάργα, όπου συζητήθηκε η κατάσταση στους χώρους δουλειάς, στον τουρισμό, η οργάνωση της πάλης των εργαζομένων στην ευρύτερη περιοχή, όπου και μίλησε ο Μανώλης Καμηλάκης.
Προγραμματίζουμε επίσης σε δύο σωματεία γενικές συνελεύσεις και μία μεγάλη ευρεία σύσκεψη εργαζομένων από διάφορους κλάδους, ώστε να πάμε σε μία πραγματική κλιμάκωση με τον αγώνα στα χέρια των εργαζομένων, ενάντια στην πολιτική Κυβέρνησης-ΕΕ-Κεφαλαίου” και πρόσθεσε:
“Το Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας κινείται στη λογική του κυρίαρχου ιδεολογήματος της αστικής τάξης και της ανάπτυξης όπως τη θεωρούν αυτοί, δηλαδή τη λογική της ανταγωνιστικότητας , της υποταγής των πάντων στο κέρδος. Έχουν μία φιλοκυβερνητική στάση ή χαϊδεύουν τα αυτά των εργοδοτών, στο όνομα της διατήρησης των όποιων θέσεων εργασίας. Απαξιώνουν στα μάτια των εργαζομένων το συνδικαλιστικό κίνημα και χάνεται η εμπιστοσύνη τους σε αυτό. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Πρέβεζας, όπου μας λένε οι εργοδότες: “Το Εργατικό Κέντρο είναι δικό μας...”. Είχαμε και τέτοιες περιπτώσεις όταν δίναμε μάχες.
Το βασικό είναι οι γενικές συνελεύσεις. Και αυτό χτυπάει η Κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. Υπάρχει μία ανάγκη σε ολόκληρη το εργατικό κίνημα να μπει μία λογική ταξικής ανασυγκρότησης, για τη διαμόρφωση ενός πραγματικού αντίπαλου δέους”.
Ο Μανώλης Καμηλάκης από την πλευρά του υποστήριξε: “Όπως γνωρίζουμε όλοι, η τουριστική ανάπτυξη αποτελεί αυτή τη στιγμή την αιχμή της επενδυτικής δραστηριότητας και καπιταλιστικής ανάπτυξης. Όλα δείχνουν ότι το μεγάλο τουριστικό κεφάλαιο αυτή τη στιγμή επιδιώκει να πατήσει πάνω στα συντρίμμια που άφησαν τα μνημόνια τα προηγούμενα χρόνια. Θέλουν να προχωρήσουν σε συνεργασία με την εργαλειοθήκη της ΕΕ και την Κυβέρνηση σε ακόμη πιο αντεργατικές ρυθμίσεις. Απώτερος σκοπός είναι να αποκομίσει το Κεφάλαιο ακόμη μεγαλύτερα κέρδη πέρα από αυτά που έχει συσσωρεύσει όλα αυτά τα χρόνια. Συνεπώς η ανάπτυξη αυτή λειτουργεί μονόπλευρα. Μόνο από τους εργοδότες και το μεγάλο τουριστικό κεφάλαιο. Αντίθετα οι εργαζόμενοι που σηκώνουν το βάρος, θα είναι αυτοί που θα πληρώσουν το μάρμαρο με υπερωρίες, εντατικοποίηση, δουλειά ήλιο με ήλιο, καταπάτηση δικαιωμάτων, αντιμέτωποι με την εργοδοτική τρομοκρατία και την ασυδοσία που πολλές φορές καταλήγει και σε βίαια περιστατικά εναντίον τους.
Υπάρχει η αίσθηση στη συντριπτική πλειοψηφία των εργοδοτών, για να μη πω σε όλους, της ατιμωρησίας και της έλλειψης παρέμβασης του εποπτικού κρατικού μηχανισμού των ελεγκτών επιθεώρησης εργασίας, αλλά και από τη δράση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας στον επισιτισμό-τουρισμό, η οποία αρνείται να οργανώσει μαχητικά τους εργαζόμενους. Τους περιορίζει σε μια πάλη γύρω από τις δικαστικές διαμάχες. Γενικά υπονομεύει τη μαχητική στάση του κινήματος με τραγικές συνέπειες.
Στο πλαίσιο της διεύρυνσης των δυνάμεών μας στην περιοχή της Ηπείρου και των Ιονίων Νήσων, ξεκινήσαμε μία περιοδεία με πρώτο στόχο να επικοινωνήσουμε με τους εργαζόμενους, να έρθουμε σε επαφή μαζί τους. Να καταγράψουμε τα προβλήματά τους και τα προβλήματα που επικρατούν στον κλάδο. Δεν είναι κάθε περιοχή ίδια. Έχει τα ιδιαίτερα ζητήματά της. Εμάς όμως ο στόχος ήταν να αποκτήσουμε μία συνολική εικόνα για την ευρύτερη περιοχή και να επιδιώξουμε να μιλήσουμε με τους εργαζόμενους, καλώντας τους αρχικά να συσπειρωθούν στα ταξικά συνδικάτα, να βρουν δρόμους με τους οποίους θα οργανώσουν τον αγώνα τους ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και εκμετάλλευση, να βάλουν ένα πλαίσιο πάλης με περιεχόμενο, που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες τους και με αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσουν πυρήνες αντίστασης, που είναι απολύτως σίγουρο ότι θα έχουν αποτέλεσμα.
Παρά το γεγονός ότι οι γραφειοκράτες της Ομοσπονδίας και ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός βάζει συνεχώς εμπόδια σε τέτοιου είδους δράσεις, εμείς λέμε ότι θέλουμε τα σωματεία να είναι ενεργά, θέλουμε τα σωματεία να έχουν συμμετοχή, να βάζουμε μπροστά τα σωματεία. Ακόμη κι όταν αντιμετωπίζουμε την περίπτωση των άνευρων σωματείων που δεν επιδιώκουν να διεκδικήσουν δυναμικά, θα πρέπει να αναπτυχθεί αυτόνομη δράση. Γι' αυτό υπάρχει και η ΛΑΝΤΖΑ. Με την παρουσία της θα επιδιώξει να δείξει τη δική της αντίληψη για το εργατικό κίνημα. Θα παλέψει για να δραστηριοποιηθούν τα σωματεία. Ένα πολύ σημαντικό παράδειγμα είναι αυτό της Πάργας. Μετά τις δικές μας παρεμβάσεις, ένα σωματείο που ήταν σφραγίδα, έχει αρχίσει και λειτουργεί. Κάνει διοικητικά συμβούλια, κάνει συνελεύσεις, μαζεύει τους εργαζόμενους. Δίνει ζωή στη συνδικαλιστική δράση. Και αυτό είναι μόνο θετικό.
Η εικόνα που έχουμε από την ευρύτερη περιοχή, δε διαφέρει πάρα πολύ από την εικόνα που επικρατεί στον κλάδο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Στα ξενοδοχεία η κλαδική σύμβαση εργασίας δεν τηρείται από τους ξενοδόχους, τα μεγαλύτερα προβλήματα εμφανίζονται και στα επισιτιστικά καταστήματα. Δεν υπάρχει υποχρεωτική κλαδική σύμβαση εκεί και τα εργατικά δικαιώματα αποτελούν μία... πολυτέλεια. Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν κυρίως το ζήτημα της υποδηλωμένης εργασίας, ακόμη και της αδήλωτης και μαύρης εργασίας. Αντιμετωπίζουν σε κάποιες περιπτώσεις την απληρωσιά, καθώς και μεγάλα ζητήματα που αφορούν την υγιεινή και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Δεν τηρούνται κάποιες φορές ούτε τα βασικά, ενώ οι υπερωρίες και η υπερεργασία και η δουλειά χωρίς ρεπό, αποτελούν πλέον μία κανονικότητα.
Το νέο Πολυνομοσχέδιο έρχεται να βάλει ταφόπλακα στις διεκδικήσεις για νέες συλλογικές-κλαδικές συμβάσεις εργασίας, στις διεκδικήσεις για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, για αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων, ενισχύει την επισφάλεια, θέλει να κάνει τα σωματεία σφραγίδες και να παραδώσει τα μητρώα τους στους εργοδότες, θέλει να πάψουν οι εργαζόμενοι να συζητούν μεταξύ τους τα προβλήματα μέσα στους χώρους των συνδικάτων. Θέλει να υποτάξει το μόνο ζωντανό κομμάτι του εργατικού κινήματος αυτή τη στιγμή που βρίσκεται στη βάση, στα πρωτοβάθμια σωματεία. Θέλει να τελειώνει με αυτούς και να μας κάνει σύγχρονους δούλους”.
Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων για τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα είπε:
“Οι ευθύνες είναι τεράστιες στις δυνάμεις που κυριαρχούν στο συνδικαλισμό, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ. Το μεγαλύτερο κέρδος για το Μεγάλο Κεφάλαιο είναι ότι οι δυνάμεις αυτές έχουν περάσει μία λογική απαξίωσης της συνδικαλιστικής δράσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην κρίσιμη στιγμή των αγώνων, η βασική τους επιδίωξη ήταν να καθηλωθεί η αγωνιστική δράση, να μετατρέψουν την απεργία σε μνημόσυνο και σε ντουφεκιά στον αέρα, η οποία πρέπει να γίνει γιατί πρέπει να την κάνουμε και μετά πάμε σπίτια μας. Δεν είναι προφανώς αυτή η λογική της ταξικής πάλης.
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγινε πρόσφατα. Η απεργία που έγινε στις 24 χωρίς να τη στηρίξουν αυτές οι δυνάμεις, κατά τη διάρκεια της διαβούλευσής της, όταν φάνηκε ότι δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ρεύμα εργαζομένων με αποφάσεις και μεγάλων Εργατικών Κέντρων και από πολλά σωματεία πρωτοβάθμια, η πρώτη τους κίνηση ήταν να αλλάξουν την ημερομηνία. Αν αυτό το πράγμα δεν είναι διασπαστική και υπονομευτική κίνηση, τότε τι άλλο είναι...
Η απεργία θέλει οργάνωση και περιεχόμενο, θέλει στήριξη στους εργαζόμενους, να γίνουν οι απαραίτητες κινήσεις και να... πονέσει ο εργοδότης. Αυτό μόνο το ταξικό κίνημα το κάνει. Εμείς λέμε ότι δεν έχουν τελειώσει ακόμη με το εργατικό κίνημα, το ταξικό ρεύμα δεν έχει δώσει την τελευταία του απάντηση”.
