Το να πηγαίνει κάθε μέρα στη σχολή με συνοδεία αστυνομικών δε γίνεται γιατί μιλάμε για μια τεράστια σπατάλη πόρων και προσωπικού. Μετρήστε μεροκάματα και έξοδα που θα χρειαστούν για το πήγαινε-έλα για τρία-τέσσερα χρόνια και θα συμφωνήσετε. Χώρια που θέτεις τους αστυνομικούς, τους φοιτητές και το προσωπικό της σχολής στον κίνδυνο μιας οργανωμένης ένοπλης προσπάθειας απόδρασης με εξωτερική βοήθεια.

Το επιχείρημα ότι το κόστος και οι κίνδυνοι δε μετράνε μπροστά στο δικαίωμά του για σπουδές δε στέκει. Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα στους κρατούμενους να παρακολουθούν μια σχολή υπό προϋποθέσεις. Δυνατότητα σημαίνει μια δυνητική παραχώρηση του κράτους προς κάποιους που τους έχει επιβληθεί η ποινή της στέρησης της προσωπικής ελευθερίας. Αυτό απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί δικαίωμα, κάτι δηλαδή που χρήζει της κρατικής υποστήριξης ασχέτως κόστους, όπως π.χ. το δικαίωμα κάθε κρατούμενου για νοσηλεία.

Το να παρακολουθεί τη σχολή από απόσταση θα ήταν λογικό, εφόσον και η φύση της σχολής φαίνεται να το επιτρέπει. Προς το παρόν αυτό δεν προβλέπεται νομικά αλλά και να επιτρεπόταν ο Ρωμανός έχει δηλώσει ότι δεν θα το δεχτεί. Είναι εμφανές ότι ο νεαρός ήλπιζε στο να βγαίνει κάθε μέρα από τη φυλακή με άδεια. Και ποιος φυλακισμένος δεν θα το ήθελε;

Μια παράκληση προς τους υποστηρικτές του. Ας μην ευτελίζουν την προσωπικότητα του Ρωμανού υπενθυμίζοντας ότι έχει καταδικαστεί για ληστεία και όχι για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Ο Ρωμανός είναι αντάρτης πόλεων, δεν είναι κοινός ληστής. Δε νομίζω να ήθελε να κερδίσει αυτή την υπόθεση με το αντίθετο επιχείρημα.

Και μια παράκληση προς όσους τον κατηγορούν. Σε αυτή τη φάση ο Ρωμανός ως απεργός πείνας απειλεί μόνο τον εαυτό του. Δεν είναι εκβιασμός αυτό που κάνει, είναι μια πολιτική πράξη για να εκθέσει τους αντιπάλους του και να κερδίσει την κοινή γνώμη. Κατά τη γνώμη μου, το μήνυμα δεν αξίζει τη ζωή του, αλλά πρόκειται για τη δική του ζωή. Το να υβρίζεται χυδαία γιατί κάνει απεργία πείνας είναι τουλάχιστον μικρόψυχο.

Είμαι απολύτως αντίθετος στο αντάρτικο πόλεων, το οποίο και θεωρώ από τις πιο καταστροφικές μορφές κοινωνικού αγώνα. Ο κάθε πολίτης μπορεί να βάλει ένα λιθαράκι στην αλλαγή της κοινωνίας μέσω της προσωπικής του εργασίας, του τρόπου που μεγαλώνει τα παιδιά του και της ενεργής ενασχόλησης του με τα κοινά. Η βία όμως φέρνει βία, το αίμα φέρνει αίμα και όταν η σκόνη πέφτει το τοπίο είναι πάντα χειρότερο από πριν. Άσε που δεν είμαι και καλός ούτε με το ξύλο ούτε με τα όπλα. Αν δεν είστε ούτε εσείς, αναρωτηθείτε τη θέση σας σε μία κοινωνία που ο αντίπαλος θα προσπαθήσει να σας επιβληθεί με ένα αυτόματο ή ένα σουγιά.

Ωστόσο, υπάρχει κάτι ανυπόφορο στη σκέψη να καταλήξει ο Ρωμανός εξαιτίας της απεργίας πείνας. Δεν είναι το νεαρό της ηλικίας του. Δεν είναι οι ιδέες που έχει για μια καλύτερη κοινωνία. Δεν είναι καν η αυτοθυσία του για αυτά τα πιστεύω.

Είναι αυτές οι σπίθες που είδα να πετάνε τα μάτια του σε κάποιες φωτογραφίες του λίγο μετά τη σύλληψη και τον ξυλοδαρμό του. Τις ξαναείδα στο χαιρετισμό πίσω από τα κάγκελα του δωμάτιου που νοσηλεύεται. Πρόκειται για τη ματιά όχι αυτού που απλά θέλει ολόψυχα να αγωνιστεί αλλά αυτού που πιστεύει ότι θα αλλάξει ο ίδιος ολάκερο τον κόσμο.

Είναι τόσο σπάνια αυτή η ματιά...

Email για σχόλια- παρατηρήσεις: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.