«Το Νησί του Αμρούμ» είναι ένα σιωπηλό ανελέητο ποίημα, που αφήνει τον πόλεμο να στάζει αργά μέσα στο βλέμμα ενός παιδιού μέχρι να μην υπάρχει πια αθωότητα να σωθεί

*****************************

Ο 12χρονος Νάνινγκ, μέλος της ναζιστικής νεολαίας, ζει με τη μητέρα του στο νησί Αμρούμ σε συνθήκες ανέχειας, ενώ ο πατέρας του λείπει στον πόλεμο. Το νησί, αν και απομονωμένο γεωγραφικά, δε μένει ανεπηρέαστο από τη ναζιστική ιδεολογία και τη γενικευμένη σκληρότητα της εποχής. Ο Νάνινγκ αναγκάζεται να αναλάβει ευθύνες δυσανάλογες της ηλικίας του: να φροντίσει την οικογένεια, να επιβιώσει και να κατανοήσει ένα κόσμο που του επιβάλλει βία και σιωπή. Η προσωπική του ωρίμανση βαδίζει χέρι χέρι με τη σταδιακή συνειδητοποίηση της φρίκης του πολέμου.

Το Νησί του Αμρούμ ξεδιπλώνεται ως ένα λιτό αλλά βαθιά ποιητικό κινηματογραφικό έργο, που προσεγγίζει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όχι ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως ψυχικό τοπίο. Η αφήγηση οργανώνεται γύρω από την παιδική εμπειρία, όχι όμως με όρους νοσταλγίας. Αντίθετα το παιδί λειτουργεί ως διάφανο φίλτρο μέσα από το οποίο η βία της ιδεολογίας και η σκληρότητα της Ιστορίας γίνονται σχεδόν αφηρημένες, αλλά γι αυτό ακριβώς πιο ανησυχητικές.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Φατίχ Ακίν είναι Γερμανός (τουρκικής καταγωγής) σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Ανήκει στη γενιά των δημιουργών που έφεραν στο προσκήνιο τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, με ταινίες που εξερευνούν την ταυτότητα, τη μετανάστευση, την οικογένεια και τη σύγκρουση πολιτισμών.

Έγινε διεθνώς γνωστός με την ταινία του «Μαζί Ποτέ» που κέρδισε τη ρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου (2004), ενώ το έργο του διακρίνεται για τον ρεαλισμό, την ένταση και την έντονη μουσική παρουσία.