Παρ' όλα αυτά αντίθετη είναι η εικόνα στο ΓΝ Πρέβεζας. Aπό νοσοκομεία με 100-250 κλίνες «διαπρέπουν» στη χρήση γενοσήμων τα νοσοκομεία Σπάρτης (69,16%), Παίδων Πεντέλης (67,52%), Kιλκίς (65,48%), Mεσολογγίου (65,07%) και Πρέβεζας (59,97%).

Ζητήσαμε την άποψη του μέλους του ΔΣ του Φαρμακευτικού Συλλόγου Πρέβεζα-Λευκάδας, κου Βαγγέλη Κύρλα, για τα γενόσημα και μας την κατέθεσε στο παρακάτω άρθρο:

«Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης όσο και από τα ΜΜΕ που την υποστηρίζουν να γίνεται μια ατελείωτη κουβέντα για τη φαρμακευτική δαπάνη και πως αυτή μπορεί να μειωθεί στο ελάχιστο. Αιχμή του δόρατος σε αυτή την προσπάθεια είναι από πλευράς υπουργείου Υγείας η μαζική προώθηση γενόσημων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Πρόσφατα μάλιστα ο Υπουργός Υγείας έδωσε εντολή στα δημόσια νοσοκομεία να χρησιμοποιούν και να διακινούν κατά 60% γενόσημα σκευάσματα. Πολλοί από τους ασθενείς ανησυχούν με αυτή την εξέλιξη και αναρωτιούνται εάν κινδυνεύει η υγεία τους με την χρήση μη πρωτότυπων φαρμάκων. Έχουν άραγε βάση αυτές οι ανησυχίες; Πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στα γενόσημα;

Το παραπάνω ζήτημα είναι κατά την γνώμη μου σύνθετο και κάθε έξαλλη ή επιπόλαια προσέγγιση του μόνο την αλήθεια δεν υπηρετεί.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας δούμε τι είναι τα γενόσημα. Γενόσημα ονομάζονται εκείνα τα φαρμακευτικά σκευάσματα που δεν παρασκευάζονται από την φαρμακευτική εταιρία που αρχικά τα επινόησε αλλά από κάποια άλλη. Αυτά τα φάρμακα περιέχουν όπως και τα πρωτότυπα την ίδια δραστική ουσία και επιτυγχάνουν τους ίδιους θεραπευτικούς στόχους με τα πρωτότυπα. Ως εκ τούτου λοιπόν τα γενόσημα είναι και αυτά φάρμακα που κάνουν την ίδια δουλειά με τα πρωτότυπα και μάλιστα σε χαμηλότερη τιμή. Μέχρι εδώ όλα καλά. Αυτά λοιπόν τα φάρμακα για να μπουν στα φαρμακεία θα πρέπει πρώτα να ελεγχθούν για την καταλληλότητα τους και να πάρουν έγκριση από το τον εθνικό οργανισμό φαρμάκων (ΕΟΦ). Ο ΕΟΦ λοιπόν είναι υποχρεωμένος να ελέγξει τον τρόπο που παρασκευάζονται, τον τρόπο που συσκευάζονται και αν φυλάσσονται σε συνθήκες που προβλέπει η Ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Για να τα κάνει όμως ο ΕΟΦ όλα αυτά χρειάζεται προσωπικό αριθμητικά ικανό να ελέγξει και να εποπτεύσει αυτόν τον τεράστιο όγκο φαρμάκων. Διαθέτει ο ΕΟΦ αυτό το προσωπικό;

Κατά πολλούς η απάντηση είναι όχι. Ο εθνικός οργανισμός φαρμάκων με το προσωπικό που έχει στην διάθεση του δεν είναι ικανός να ελέγξει την ποιότητα όλων αυτών των σκευασμάτων.

Πέραν τούτου υπάρχει όμως και ένα άλλο ζήτημα το οποίο έχει καθαρά πολιτικές διαστάσεις. Όταν εσύ, ως υπουργείο Υγείας βγαίνεις και αγοράζεις φάρμακα με μειοδοτικούς διαγωνισμούς, δηλαδή παίρνεις τα φθηνότερα για το Νοσοκομεία σου, τότε αυτός που θα σου πουλήσει, δηλαδή ο φαρμακοβιομήχανος εξωθείται εκ των πραγμάτων προκειμένου να προσφέρει φθηνότερο προϊόν να ρίξει και την ποιότητα του. Το πόσο την ρίχνει δεν το ξέρουμε διότι όπως είπαμε και πιο πάνω έχουμε ως κράτος ένα μάλλον ανεπαρκή ελεγκτικό οργανισμό. Άρα λοιπόν εδώ τίθεται αυθόρμητα το ερώτημα μήπως τα φάρμακα που έχουν πολύ χαμηλή τιμή έχουν και πολύ χαμηλή ποιότητα; Σε αυτό το ερώτημα οφείλει η πολιτεία να δώσει απάντηση και μάλιστα άμεσα.

Συμπερασματικά λοιπόν σε μια κοινωνία που το κράτος δεν επιβραβεύει μόνο το φθηνό και που έχει επαρκώς στελεχωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς τα γενόσημα είναι φάρμακα ασφαλή. Σε μια όμως κοινωνία που το κράτος ψάχνει μόνο για φθηνά φάρμακα τα οποία παράλληλα δεν μπορεί και να τα ελέγξει επαρκώς, η ποιότητα τους εξαρτάται, δυστυχώς, μόνο από την ευσυνειδησία αυτών που τα παράγουν και τα διακινούν».